Palestinareis 1-6 november 2009

van Shouting Fence tot Palestina enkele kleine impressies 
(overgenomen uit Tegentijd, het koorkrantje van het Brussels Brecht-Eislerkoor)

     Het is vandaag exact twee weken geleden dat onze reis naar Palestina eindigde en wat we daar gezien hebben laat me niet los.  Naar wat ik hoor van de medereizigers ben ik daar niet alleen in.  Zoveel willekeur, onrecht en repressie, het is voor ons nauwelijks te vatten.  The Shouting Fence werd plots zeer reëel en tastbaar.  10 BBEK-leden en enkele verwanten namen deel aan de inleefreis die Cathy voor ons samengesteld had, samen met onze goede vriend Marco Abramowicz.  Reden genoeg dus om ons hele koor mee te nemen in het reisverhaal.  Dat het me niet loslaat heeft ook te maken met het feit dat Palestina de laatste dagen iets meer in het nieuws kwam dan gewoonlijk.  Er was immers het bezoek van eerste minister Netanyahu aan de Verenigde Staten, de aankondiging van de bouw van 900 nieuwe woningen voor Joodse bewoners in Gilo ten zuiden van Jeruzalem en eigenlijk bezet gebied, en de verbijsterde reactie van de Verenigde Staten op deze mededeling.  Er was onlangs ook een delegatie van Belgische NGO’s, vak- bondsmensen en parlementairen die er mede voor zorgden dat de berichtgeving genuanceerder was dan wat we gewoon zijn.

     De leden van onze groep vertrokken druppels-gewijs op 30 en 31/10 richting Tel Aviv.  De heenreis verliep voor allen vlotjes, behalve voor ons koorlid met een Arabische naam, die om deze reden gedurende een drie uur durend verhoor zich moest verantwoorden voor zijn aanwezigheid in Israel.  Op 1/11ging de reis dus officieel van start met 17 deelnemers en in het gezelschap van Marco.  Het zou een rondreis worden langs Jeruzalem, Bethlehem, Hebron, Ramallah, Nabloes, Qalqilya, Bil’in, Jayyous om dan terug te keren naar Tel Aviv Het doel van onze reis was ontmoeting metmensen en initiatieven die zich inzetten voor de Palestijnse bevolking en natuurlijk was er ook :  zingen aan de checkpoints.  Ik wil hier  inzoomen op enkele facetten :  de situatie in Oost-Jeruzalem, de overal aanwezige kolonies in Palestijns gebied en natuurlijk ook over wat zingen voor ons betekende en voor de mensen voor wie dit zingen bedoeld was.  Het zijn slechts enkele impressies en het is dus allesbehalve een totaaloverzicht van onze reis.
 
Jeruzalem
     Jeruzalem is een heet hangijzer in het Israëlisch-Palestijns conflict.  Beiden claimen deze stad als hoofdstad van wat hun staat is of moet worden.  Jeruzalem gaf mijzelf een zeer bevreemdend gevoel.  Bij het bezoek aan de oude stad heb je het gevoel dat er constant een gevoel van spanning hangt.  De ommuurde stad (ze is dit al 2000 jaar trouwens) vormt de historische kern en kent een Christelijke wijk, een Joodse wijk, een Armeense wijk en een Arabische wijk.  De wijken staan grotendeels op zich en je hebt niet het gevoel dat het een samenleven is van gemeenschappen, wel in het beste geval een naast elkaar bestaan, want er wordt ook veel gepest.  En het zijn voornamelijk de families van Arabische oorsprong die het doelwit zijn.  Zo wordt er afval en ander onwelruikend spul uit de ramen gekieperd om Arabieren die handel drijven in parafernalia in de souks, het leven zuur te maken.  Officieel maakt de oude stad deel uit van Oost-Jeruzalem, dat door de internationale gemeenschap erkend wordt als Palestijns grondgebied.  Maar na de zesdaagse oorlog van 1967 werd Oost-Jeruzalem veroverd en geannexeerd en Israël beschouwt dit nu als land waar Joodse bewoners zich onbeperkt mogen vestigen.  We hoorden dit verhaal met veel verve vertellen door een taxichauffeur die ons terugbracht van het nieuwere gedeelte van Jeruzalem waar de Knesset gevestigd is.  Hij trok de aandacht op een wijk met prachtige Moorse villa’s, nu allemaal bewoond door rijke joodse families, maar die voor 1967 gebouwd en bewoond werden door families met een Arabische achtergrond.  Zoiets lees je niet in een reisgids, maar krijg je wel mee, als je een taxi neemt (bijna alle taxichauffeurs hebben Arabische roots).

Wij trokken naar het Alternative Information Center (A.I.C.) in Je- ruzalem waar we verwelkomd wer- den door Michel Warschawski, Mikado voor de vrienden, en stichter van A.I.C. dat meerdere Israëlische en Palestijnse vredes- bewegingen verenigt.  Michel stond ons te woord in vlekkeloos Frans. Hij groeide op in Straatsburg en ging als tiener met zijn ouders naar Israël wonen.  Op de vraag hoe hij zich voelt ten opzichte van de staat Israël, zegt hij dat hij zich als een kind voelt dat het resultaat is van een verkrachting.  Het geeft goed weer hoe sterk het gevoel van walging en afstoting is.

Michel Warschawski gaf ons zicht op de recentste ontwikkelingen in de vredesonderhandelingen, de verdergaande strategie van kolonisering en het creëren van een echte apartheidsstaat.  Hij verduidelijkte dit laatste aan de hand van het beeld van de Zwitserse gatenkaas, gele substantie met hier en daar een hol, dat eigenlijk geen enkel nut heeft.  Daarbij is Israël dus de kaas en de enkele gebieden waar de Palestijnen in zouden teruggedrongen worden, de gaten.  Het komt erop neer dat steden als Ramallah, Nabloes, Jenin door Israël helemaal niet gewild zijn.  Men spreekt er zelfs liefst helemaal niet over en stopt ze weg in de vergetelheid.  Het zijn gebieden die Israël maar wat graag zou afstaan aan de Palestijnen en aan de Palestijnse Autoriteiten.  De Palestijnen zouden er dan ook helemaal zelf moeten instaan voor de sociale zekerheid, economie en veiligheid.  De nederzettingen die het laatste decennium opgericht werden, concentreren zich rond Jeruzalem, maar zijn er ook in toenemende mate in andere gebieden rond bijvoorbeeld Hebron en Nabloes en worden verbonden met het land Israël door een wegennet van superautostrades, dat enkel door Israëlische burgers mag gebruikt worden.  En hier komt de gatenkaas weer op de proppen : Palestijnse en Israëlische wegen kruisen elkaar nergens, maar worden boven en onder elkaar geplaatst door een ingenieus systeem van bruggen en tunnels.  Sinds de bouw van de muur wordt de bevolking werkelijk gescheiden om elk contact tussen Israëli’s en Palestijnen te ont- moedigen.  Elke beweging wordt daarenboven gevolgd – en ook ontmoedigd - door het oprichten van checkpoints. 

controle : doel en middel van repressie

     De checkpoints vormen een fundamenteel onderdeel in het plan om de Palestijnse bevolking in te sluiten.  Het Palestijns gebied wordt gereduceerd tot 13% van het oorspronkelijk en historisch Palestina en er komen een viertal ommuurde kerngebieden (gaten).  Een groot deel van de muur is reeds gerealiseerd en van de verdere afwerking zijn de plannen niet openbaar.  Doch uit analyse van nakende onteigeningen blijkt dat Israël volledige controle wil krijgen op de toegang tot Palestijns gebied via checkpoints.  Waar de muur een dorp afsnijdt van zijn velden of boomgaarden, bouwt men er poorten in.  Dat konden we aan de lijve meemaken in het dorpje Jayyous, waar we op het einde van onze reis hielpen bij het binnenhalen van de oogst.  Jayyous, een dorpje dat leefde van de productie van groenten en fruit die het naar Israël uitvoerde en in eigen gebied verkocht, werd van de ene op de andere dag afgesloten van zijn vruchtbare gronden.  Het kwam te liggen langs de andere kant van de muur die hier bestaat uit prikkeldraad en een geharkte weg om te zien wie ’s nachts of op een onbewaakt moment oversteekt, dan een weg voor militaire voertuigen en ten slotte opnieuw prikkeldraad. 

Een paar keer per dag komen de soldaten de checkpoint openen gedurende drie kwartier, voor de boeren en voor al wie een vergunning heeft.  Soms komen de soldaten en soms komen ze niet. Toen wij er waren rond het ochtendgloren waren ze er wel.  De boeren bij wiens families we de nacht doorgebracht hadden, namen ons mee in kar en tractor en het viel op dat de soldaten ons, buitenlanders, geen strobreed in de weg legden.  De boeren, onze gastheren dus, werden behandeld als minder dan niets, uitschot.  De weerzin op de gezichten van de militairen bij het bekijken van hun Palestijnse medemens is met geen woorden te beschrijven.

BBEK trotseerde ochtend en regen om enkele geëngageerde liederen te brengen :  Stop the wall, Bound together, El pueblo unido, Bella Ciao en natuurlijk Al Rabaiyeh.  Onze liedjes toverden een glimlach op de toesnellende Palestijnen, die gehaast waren om hun werkdag te beginnen.  Het zingen vormde de rode draad door onze reis.  We zongen in Bethlehem, het vluchtelingenkamp van Deheishe, het vluchtelingenkamp van Balata, de checkpoint in Qalqilya, tijdens de vrijdagdemonstratie in Bil’in, voor het dorpscomité in Jayyous, tijdens het plukken van sappige mandarijnen, ... 

steun voor de muur
     Op de vraag hoe de inwoners in Israël staan tegenover de politiek van onderdrukking en terreur van hun regering is het niet echt nodig een genuanceerd antwoord te geven.  Het merendeel van de bevolking kan het gewoon geen barst schelen.  Mensen die actief zijn binnen de vredesbeweging in Israël en die samenwerken met hun Palestijnse buren vormen een hele kleine minderheid.  Wij hebben enkele personen van vredesorganisaties (Yesh Gvul, Women in Black, New Profile) ontmoet en deze gaven zelf aan dat het verzet van de eigen bevolking minimaal is, en dat er voor solidariteit met de Palestijnse bevolking absoluut geen draagvlak is.  

Wat zeer tekenend is voor het bewustzijn van de Israëlische bevolking is het verhaal van Maale Adoumin, een nederzetting met meer dan 35000 inwoners ten Oosten van Jeruzalem.  De inwoners van deze nederzetting zijn middenklassers die aangetrokken worden door de rust, het groen en de fiscale voordelen van hun regering en ze beseffen niet eens dat ze deel uitmaken van een strategie om Palestijnse bewoners weg te pesten en hun land in te nemen.  Ze hebben niets te maken met de streng religieuze Joden die uit pure provocatie nederzettingen bouwen diep op de Westelijke Jordaanoever.  Waarom beseffen deze inwoners niet dat ze deel uitmaken van een bezettingsstrategie ?  Volgens Warschavski moeten we met de vinger wijzen naar het onderwijs, de media, het middenveld.  Heel de maatschappij is opgebouwd rond de zionistische idee, die er een is van kolonisatie.  Zionisme is niet los te koppelen van het concept om land te bezetten.  Met andere woorden de bevolking is zo slecht 

ingelicht, het onderwijs en voornamelijk de vakken aardrijkskunde en geschiedenis zijn zo lamentabel van kwaliteit, dat hele generaties onwetend gehouden worden, om nog niet te spreken van opzettelijke indoctrinatie.

BBEK, uitgebreid met enkele familieleden en sympathisanten, ging naar Palestina om al zingend standpunt in te nemen en wantoestanden aan te klagen en natuurlijk ook om solidariteit te betuigen met de Palestijnse bevolking.  Deze reis heeft onze ogen (verder) geopend en heeft ons beroerd.  Op vraag van onze Palestijnse vrienden zullen we blijven vertellen over wat we gezien hebben en trachten op ‘menschaal’ actie op te zetten.  Ik pleit alvast voor deelname aan de boycot van landbouwproducten uit Israël en voor een academische en culturele boycot.  Het wordt tijd dat het idee van ‘ongenaakbaarheid’ en ‘onaantastbaarheid’ waarin de Israëlische regering zich wentelt, paal en perk wordt gesteld. Het is enkel via economische represailles en toepassing van het juridisch kader dat de expansiepolitiek gestopt kan worden.
 
Wordt ongetwijfeld vervolgd. Katlijn

de muur anno 2009

de Israëlische Muur van dichtbij

     Muren, machthebbers hebben er wat mee.  Ze worden gebouwd om de eigen bevolking in te tomen of de Ander buiten te houden.  Muren voor veiligheid en bescherming heet dat in het jargon.  Dergelijke muren hebben vele levens verwoest.  Maar dit alles ligt ver achter ons :  20 jaar geleden viel de laatste muur van de schaamte.  Hiermee was het murentijdperk definitief voorbij en kon een tijdperk van vrijheid en democratie aanbreken.  Althans, zo wil het de officiële geschiedschrijving.  Aan de twintigste verjaardag van deze historische gebeurtenis is de laatste weken uitgebreid aandacht besteed. 

Aan de muren die nu in aanbouw zijn, wordt minder aandacht besteed.  Ze worden dan ook gebouwd door onze internationale bondgenoten en niet door één of ander Empire of Evil.  Eentje in de VS om haar zuidelijke grens met Mexico waterdicht te maken.  Een andere in Palestina, officieel om de Israëlische bevolking te beschermen tegen bomaanslagen.  Net als haar historische voorgangers eist ook deze muur haar slachtoffers.  Terwijl we uitgebreid worden geïnformeerd over het aantal doden dat de Berlijnse muur heeft geëist, en we getrakteerd worden op verhalen over het leed van de door de muur gescheiden families, blijft het stil rond de impact van de Israëlische muur op het dagelijkse leven van de Palestijnse bevolking. Een impact die niet te onderschatten is.

when i plant aubergines, i need permission

     Eerst en vooral is er de materiële impact van de muur.  Het tracé ervan loopt niet volgens de wapenstilstandsgrenzen van 1967, maar snijdt diep in het Palestijns gebied en palmt zo ongeveer 10% van de Palestijnse Westelijke Jordaanoever in.  Concreet betekent dit dat een deel van het Palestijnse gebied zeer moeilijk toegankelijk is voor Palestijnen.  Landbouwers zijn afgesneden van hun land en dienen toestemming te vragen om hun land te kunnen bewerken.  Het verkrijgen van dergelijke toestemming is verre van evident.  

In Qalqilya, een stadje dat bijna volledig is ommuurd, spraken we met de dochter van een landbouwer, die er na het overlijden van haar vader twee jaar geleden, niet in slaagt om toestemming te krijgen om het land van haar vader te bezoeken.  Maar zelfs als men beschikt over een toestemming, is het geen sinecure om het land te bewerken.  Zo is het aantal doorgangen in de muur beperkt zodat boeren vaak enorme omwegen moeten maken.  De doorgangen zijn bovendien slechts drie keer per dag open. Wie niet op tijd is, verliest een halve werkdag.  Als je toch op het land geraakt, kan je er beter voor zorgen dat je 's avonds tijdig terug aan de doorgang bent.  Het is voor Palestijnse boeren namelijk verboden om de nacht door te brengen op hun land.  Bij laattijdige terugkomst wordt de vergunning onmiddellijk ingetrokken.  En als je op tijd bent, ben je nog afhankelijk van het humeur van de soldaten.  Enig tegengewicht wordt geboden door internationale waarnemers die in verschillende dorpen toezicht houden (zie kadertje).  Ook onze aanwezigheid bij de doorgang in Jayyous had effect volgens de boeren.  Er waren veel meer soldaten aanwezig en ze waren iets vriendelijker dan gewoonlijk.  Muziek verzacht de zeden ? 

Naast het materiële is er ook het psychologische effect.  De aanwezigheid van de muur maakt de Palestijnen elke dag duidelijk dat ze geen rechten hebben op het land dat ze sinds generaties bewerken, en dat ze constant uitgeleverd zijn aan de willekeur van diegenen die de doorgangen bewaken.  De muur is de perfecte materiële implementatie van de toekomst die de Israëlische militair en minister Moshe Dayan de Palestijnen voorspiegelde :  “We have no solution, you shall continue to live like dogs ...”  De muur scheidt landbouwers niet alleen van hun land, ze zorgt er ook voor dat Palestijnen onderling van elkaar gescheiden zijn.  Voor de inwoners van de Westelijke Jordaanoever is het onmogelijk geworden hun familie in Jeruzalem te bezoeken.  Levensnoodzakelijke voorzieningen, zoals gespecialiseerde medische zorg zijn enkel beschikbaar in Palestijnse ziekenhuizen gelegen in Oost-Jeruzalem en bijgevolg quasi-onbereikbaar voor zorgbehoevende Palestijnen.  Wat eens het centrum van het Palestijnse politieke, maatschappelijke en culturele leven was, is voor de meeste Palestijnen gereduceerd tot een plaats waarvan enkel nog de contouren zichtbaar zijn achter een ondoordringbare muur.  Het Palestijnse pueblo is niet langer geografisch unido.  

veiligheid of annexatie
     De muur wordt door Israël officieel omschreven als een veiligheidsmuur die bomaanslagen in Israël onmogelijk moet maken.  Achter dergelijke flou sécuritaire gaat een harde annexatielogica verscholen.  Zoals hierboven reeds aangehaald snijdt de muur diep in Palestijnse grondgebied.  In het licht van de verschillende semi-legale annexatieverordeningen toont de muur pas haar ware gelaat.  Zo is het legaal mogelijk om land dat gedurende drie jaar onbewerkt is te confisqueren.  Een andere verordening laat toe om land dat voor meer dan 50% uit stenen bestaat en ongeschikt voor de landbouw wordt

beschouwd, te confisqueren.  Een boer uit Jayyous wiens land achter de muur ligt, verkocht zijn vee en de juwelen van zijn vrouw om een bulldozer te huren om de stenen van zijn land te verwijderen uit angst voor confisquatie.  Het land dat wordt geconfisqueerd, komt terecht bij het Jewish Land Agency dat de grond ter beschikking stelt voor het bouwen van Joodse kolonies.  In Jayyous zijn reeds in grote delen van de Palestijnse grond merktekens aangebracht die aanduiden tot waar de belendende kolonie zal uitbreiden.

the wall must fall (illustratie van Bansky)
      De bouw van de muur heeft zowel bij de Palestijnen als internationaal het nodige verzet opgeroepen.  Het is in dorpjes zoals Bi'lin dat het verzet het meest zichtbaar is.  Iedere vrijdag vindt er, na het vrijdagsgebed, een manifestatie plaats tegen de muur.  Naast de dorpsbewoners nemen iedere week ook Israëli's en internationale bezoekers deel aan de betoging.  Op 6 november namen ook wij samen met Nederlanders, Britten, Amerikanen, Ieren, Italianen en Israëlische Anarchists against the Wall deel aan de betoging die in het teken stond van de val van de Berlijnse Muur.  Alhoewel de betoging vreedzaam verliep, werden we bij onze aankomst aan de muur al snel ver-traangas-t.  Ondanks deze agressieve

verwelkoming lieten de betogers zich niet verjagen, en werd de symbolische vernietiging van

de muur (het doorknippen van het hek met een metaalschaar) voltooid.  Naast deze zichtbare

vorm van verzet, zijn er ook kleine alledaagse vormen die illustreren dat de Palestijnen zich niet neerleggen bij de muur.  Toen we in Jayyous bij een doorgang werden tegengehouden, vroeg een soldaat aan de boer hoeveel mensen er op zijn tractor zaten.  Het antwoord :  “Je kan ze zelf tellen”.  Nietszeggend als verzet ?  Misschien.  Maar het geeft aan dat Palestijnen ondanks alle pesterijen de wil tot verzet niet hebben verloren.

En nog dit.  Israël wordt door haar verdedigers soms wel de enige democratische rechtstaat in het Midden-Oosten genoemd.  Een wezenlijk kenmerk van een democratische rechtstaat
is dat de wet en de besluiten van de hoogste rechtsinstanties worden nageleefd.  Dat dit niet het geval is in Israël wanneer het op de bouw van de muur aankomt, is duidelijk.  Het Israëlisch hooggerechtshof heeft ondermeer in 2004 verschillende delen van het huidige tracé van de muur onwettelijk verklaard.  In 2009 is de muur nog geen millimeter opgeschoven. Karim

Palestinareis 1-6 november 2009 : een terugblik

Palestina ‘voor en na’

Overgenomen uit Tegentijd 0-nummer Juni 2010

Uitgave van het Brussels Brecht Eisler Koor

De Palestinareis ligt, wanneer je dit leest, alweer zo’n 8 maanden achter ons.  De reis heeft diepe indrukken nagelaten en heeft het koor in een nieuwe dynamiek gebracht met een nieuwe ‘drive’ om de wereld een stukje beter te maken (verander de wereld: hij heeft het nodig, weten we van onze inspirator B. Brecht) en nieuwe acties.

De reis bracht nieuw engagement met zich mee dat zich vertaalde in vurige getuigenissen en boeiende gesprekken.  Er was eerst en vooral in februari de infoavond rond Palestina die ronduit een overweldigend succes was, niet alleen in de opkomst, maar ook in de samenwerking tussen de Palestinareizigers en de koorleden die niet deelnamen aan de reis.

Er was onze bijdrage in ‘De Markten’, ook nog in de maand februari.  Die avond werd georganiseerd door de groep 'Opstaan' in de reeks 'de donderdagen van de politiek’.  We hebben daar een boeiende getuigenis gehoord van Bert De Belder, een dokter die sprak vanuit ‘Intal’ en die al ettelijke malen in Gaza en de Westbank was.

Hij vertelde over de situatie in Gaza tijdens en vlak na de aanval door Israël in december 2008.  In maart was er dan de infonamiddag in ’t Elzenhof, waar er een kleine, slechts matige opkomst was.  Diezelfde namiddag werden er ook al plannen gemaakt voor een nieuwe reis naar Palestina, waarbij er voorrang zal gegeven worden aan enkele culturele en emancipatorische projecten.  We vonden bijvoorbeeld een stempedagoge die kinderen en volwassenen aan het zingen brengt, ondanks de culturele vooroordelen tegenover zingen.  Het is namelijk zo dat vrouwen niet aangemoedigd worden tot zingen omdat hoge stemmen geassocieerd worden met vrouwelijkheid en verleidelijk zijn.

En er wordt niet enkel gezongen voor Palestina, er kan ook gefietst worden om aandacht te vragen voor de Palestijnse kwestie.  Zo was er op 29 mei ‘Via Velo Palestina’.  Er werd gefietst ter bekendmaking van de BDS-campagne.  Deze campagne staat voor Boycot, Desinvestering en Sancties.  Deze boycot wordt gezien als één van de (weinige) mogelijkheden die er zijn om druk uit te oefenen op Israël om de bezettingspolitiek te beëindigen.  De Palestijnen zelf geloven ook in het nut van sancties.

Nemen we bijvoorbeeld Mustafa Barghouti, een onafhankelijk Palestijns politicus, van de 'derde lijn', of de Israëli Michael Warschawski, die actief is in het Alternative Information Center, beiden riepen op voor de BDS-campagne. 

De fietsers voor Palestina fietsten door verschillende Brusselse gemeentes en er werd op de stopplaatsen getracht mensen te overtuigen van het nut van een boycot tegen producten die geproduceerd worden in Israël.  Hiervoor werd de plaatselijke markt aangedaan en werden er flyers uitgedeeld die een woordje uitleg geven over de producten en diensten die deel uitmaken van de boycotactie.  Rond vier uur ‘landden’ dan een 50-tal fietsers op Flageyplein waar ze verwelkomd werden door vrienden en sympathisanten en natuurlijk … de leden van ons eigen koor. 

Na het inzingen in de inkomhal van het plaatselijke bankkantoor werden we overvallen door een stevige plensbui.  Enkele creatieve geesten kwamen op het idee om te gaan zingen onder de luifel van de tramhalte, waar altijd wel volk staat te wachten en waar we dus ook menige nieuwsgierige toehoorders hadden.  We brachten er een erg gesmaakte ‘temps des cerises’, waarmee meteen aangetoond is dat mooi en romantisch ook een boodschap kan overbrengen (ik vrees dat mij nu de banbliksems van Eislerfans boven het hoofd hangt).

Erg aangrijpend ook was de getuigenis van Asma El Mourabiti, zus van Fatima Mourabiti die deelnam aan de ‘Freedom Flotilla’, het scheepsconvooi dat goederen bracht naar Gaza en op 31 mei aangevallen werd door het Israëlische leger.  Tijdens deze raid vielen 9 dodelijke slachtoffers en raakten velen verwond door granaatscherven.  De vrees die Asma uitdrukte werd dus spijtig genoeg bewaarheid.  Naar aanleiding van deze Israëlische aanval op de schepen waren er verschillende protestacties op 1,2,3 en 4 juni en waaraan ook enkele koorleden deelnamen.

Wanneer je dit leest is waarschijnlijk ook de getuigenis in Hasselt achter de rug.  We zongen en getuigden op dinsdag 1 juni voor Omroerkoor in Hasselt in het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum.  Er werd in Hasselt tevens een oproep gelanceerd voor deelname aan een volgende Palestinareis om er een vervolg te brengen van het zingen aan de Check Points.  En dan ligt er nog een getuigenis in het Mechelse in het verschiet.  Op 5 september wordt er voorlopig voor de laatste maal een getuigenis geleverd bij de medewerkers van de wereldwinkel van Mechelen.

2010 mag wat mij betreft uitgeroepen worden tot het meest actieve van het laatste decennium en dan heb ik niet echt over een jaar met een echte koorproductie, maar een jaar waarin de ‘randactiviteiten’ enorm aanwezig waren.  Een jaar waarin we er stevig tegenaan gegaan zijn, in de nazindering van onze productie ‘The Shouting Fence’.

En Morgen ?

En wat biedt de toekomst nog met betrekking tot Palestina ?  Waarschijnlijk komt er een nieuwe reis naar de Westelijke Jordaanoever in het voorjaar van 2011.  Ik geef in dit verband alvast graag enkele ideetjes mee.

Waarom treden we niet in de sporen van Marion Haak* die als koorlerares voor de Barenboim-Said Stichting naar Palestina trok ?  Ze richtte koren op in Ramallah, in het vluchtelingenkamp Balata en in de dorpen eromheen.  In totaal werkte ze met meer dan 150 kinderen.  Er is nagenoeg geen muziekonderricht in Palestina, er wordt geen muziek onderwezen in het onderwijs en er bestaan geen muziekacademies.  Muziek wordt gezien als iets met een vrolijk en feestelijk karakter en er is nu éénmaal weinig reden tot feesten in het bezette en zwaar belaagde Palestina.  Het hoeft niet gezegd dat dit nog meer geldt voor de mensen die wonen in de Gazastrook dan voor de mensen die wonen op de Westelijke Jordaanoever.  Er is dan ook nog een groot verschil tussen de situatie in Ramallah en de rest van het gebied.  In Ramallah is er een rijk cultureel leven, vaak onder impuls en steun van buitenlandse organisaties.  Daardoor hebben muziekgroepjes en dansgezelschappen de kans om zich te ontwikkelen.

Marion Haak ging aan de slag met groepen kinderen en liet hen zingen.  En ondanks de aanvankelijke weerstand van de omgeving tegen dit project bloeiden de kinderen open onder impuls van hun gedreven leerkracht.  Maar het is moeilijk om diegenen te bereiken die leven in de meest ellendige omstandigheden zoals deze die leven in de vluchtelingenkampen.  Het accent ligt daar immers op overleven en er is weinig ruimte voor kunst en cultuur, laat staan dat men zich zou investeren in zo iets luchtigs als zingen.

Zou het mogelijk zijn om deze koren op te zoeken en samen met hen iets op touw te zetten?   Ik wil het alvast meegeven met Cathy en Lieve, de coördinatoren van de volgende reis.

Katlijn (en Cathy voor de foto's)

*Lees over het korenproject van Marion Haak in Stemband, het tijdschrift van Koor en Stem, #5