Palestina ‘voor en na’
Overgenomen uit Tegentijd 0-nummer Juni 2010
Uitgave van het Brussels Brecht Eisler Koor
De Palestinareis ligt, wanneer je dit leest, alweer zo’n 8 maanden achter ons. De reis heeft diepe indrukken nagelaten en heeft het koor in een nieuwe dynamiek gebracht met een nieuwe ‘drive’ om de wereld een stukje beter te maken (verander de wereld: hij heeft het nodig, weten we van onze inspirator B. Brecht) en nieuwe acties.
De reis bracht nieuw engagement met zich mee dat zich vertaalde in vurige getuigenissen en boeiende gesprekken. Er was eerst en vooral in februari de infoavond rond Palestina die ronduit een overweldigend succes was, niet alleen in de opkomst, maar ook in de samenwerking tussen de Palestinareizigers en de koorleden die niet deelnamen aan de reis.
Er was onze bijdrage in ‘De Markten’, ook nog in de maand februari. Die avond werd georganiseerd door de groep 'Opstaan' in de reeks 'de donderdagen van de politiek’. We hebben daar een boeiende getuigenis gehoord van Bert De Belder, een dokter die sprak vanuit ‘Intal’ en die al ettelijke malen in Gaza en de Westbank was.
Hij vertelde over de situatie in Gaza tijdens en vlak na de aanval door Israël in december 2008. In maart was er dan de infonamiddag in ’t Elzenhof, waar er een kleine, slechts matige opkomst was. Diezelfde namiddag werden er ook al plannen gemaakt voor een nieuwe reis naar Palestina, waarbij er voorrang zal gegeven worden aan enkele culturele en emancipatorische projecten. We vonden bijvoorbeeld een stempedagoge die kinderen en volwassenen aan het zingen brengt, ondanks de culturele vooroordelen tegenover zingen. Het is namelijk zo dat vrouwen niet aangemoedigd worden tot zingen omdat hoge stemmen geassocieerd worden met vrouwelijkheid en verleidelijk zijn.
En er wordt niet enkel gezongen voor Palestina, er kan ook gefietst worden om aandacht te vragen voor de Palestijnse kwestie. Zo was er op 29 mei ‘Via Velo Palestina’. Er werd gefietst ter bekendmaking van de BDS-campagne. Deze campagne staat voor Boycot, Desinvestering en Sancties. Deze boycot wordt gezien als één van de (weinige) mogelijkheden die er zijn om druk uit te oefenen op Israël om de bezettingspolitiek te beëindigen. De Palestijnen zelf geloven ook in het nut van sancties.
Nemen we bijvoorbeeld Mustafa Barghouti, een onafhankelijk Palestijns politicus, van de 'derde lijn', of de Israëli Michael Warschawski, die actief is in het Alternative Information Center, beiden riepen op voor de BDS-campagne.
De fietsers voor Palestina fietsten door verschillende Brusselse gemeentes en er werd op de stopplaatsen getracht mensen te overtuigen van het nut van een boycot tegen producten die geproduceerd worden in Israël. Hiervoor werd de plaatselijke markt aangedaan en werden er flyers uitgedeeld die een woordje uitleg geven over de producten en diensten die deel uitmaken van de boycotactie. Rond vier uur ‘landden’ dan een 50-tal fietsers op Flageyplein waar ze verwelkomd werden door vrienden en sympathisanten en natuurlijk … de leden van ons eigen koor.
Na het inzingen in de inkomhal van het plaatselijke bankkantoor werden we overvallen door een stevige plensbui. Enkele creatieve geesten kwamen op het idee om te gaan zingen onder de luifel van de tramhalte, waar altijd wel volk staat te wachten en waar we dus ook menige nieuwsgierige toehoorders hadden. We brachten er een erg gesmaakte ‘temps des cerises’, waarmee meteen aangetoond is dat mooi en romantisch ook een boodschap kan overbrengen (ik vrees dat mij nu de banbliksems van Eislerfans boven het hoofd hangt).
Erg aangrijpend ook was de getuigenis van Asma El Mourabiti, zus van Fatima Mourabiti die deelnam aan de ‘Freedom Flotilla’, het scheepsconvooi dat goederen bracht naar Gaza en op 31 mei aangevallen werd door het Israëlische leger. Tijdens deze raid vielen 9 dodelijke slachtoffers en raakten velen verwond door granaatscherven. De vrees die Asma uitdrukte werd dus spijtig genoeg bewaarheid. Naar aanleiding van deze Israëlische aanval op de schepen waren er verschillende protestacties op 1,2,3 en 4 juni en waaraan ook enkele koorleden deelnamen.
Wanneer je dit leest is waarschijnlijk ook de getuigenis in Hasselt achter de rug. We zongen en getuigden op dinsdag 1 juni voor Omroerkoor in Hasselt in het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum. Er werd in Hasselt tevens een oproep gelanceerd voor deelname aan een volgende Palestinareis om er een vervolg te brengen van het zingen aan de Check Points. En dan ligt er nog een getuigenis in het Mechelse in het verschiet. Op 5 september wordt er voorlopig voor de laatste maal een getuigenis geleverd bij de medewerkers van de wereldwinkel van Mechelen.
2010 mag wat mij betreft uitgeroepen worden tot het meest actieve van het laatste decennium en dan heb ik niet echt over een jaar met een echte koorproductie, maar een jaar waarin de ‘randactiviteiten’ enorm aanwezig waren. Een jaar waarin we er stevig tegenaan gegaan zijn, in de nazindering van onze productie ‘The Shouting Fence’.
En Morgen ?
En wat biedt de toekomst nog met betrekking tot Palestina ? Waarschijnlijk komt er een nieuwe reis naar de Westelijke Jordaanoever in het voorjaar van 2011. Ik geef in dit verband alvast graag enkele ideetjes mee.
Waarom treden we niet in de sporen van Marion Haak* die als koorlerares voor de Barenboim-Said Stichting naar Palestina trok ? Ze richtte koren op in Ramallah, in het vluchtelingenkamp Balata en in de dorpen eromheen. In totaal werkte ze met meer dan 150 kinderen. Er is nagenoeg geen muziekonderricht in Palestina, er wordt geen muziek onderwezen in het onderwijs en er bestaan geen muziekacademies. Muziek wordt gezien als iets met een vrolijk en feestelijk karakter en er is nu éénmaal weinig reden tot feesten in het bezette en zwaar belaagde Palestina. Het hoeft niet gezegd dat dit nog meer geldt voor de mensen die wonen in de Gazastrook dan voor de mensen die wonen op de Westelijke Jordaanoever. Er is dan ook nog een groot verschil tussen de situatie in Ramallah en de rest van het gebied. In Ramallah is er een rijk cultureel leven, vaak onder impuls en steun van buitenlandse organisaties. Daardoor hebben muziekgroepjes en dansgezelschappen de kans om zich te ontwikkelen.
Marion Haak ging aan de slag met groepen kinderen en liet hen zingen. En ondanks de aanvankelijke weerstand van de omgeving tegen dit project bloeiden de kinderen open onder impuls van hun gedreven leerkracht. Maar het is moeilijk om diegenen te bereiken die leven in de meest ellendige omstandigheden zoals deze die leven in de vluchtelingenkampen. Het accent ligt daar immers op overleven en er is weinig ruimte voor kunst en cultuur, laat staan dat men zich zou investeren in zo iets luchtigs als zingen.
Zou het mogelijk zijn om deze koren op te zoeken en samen met hen iets op touw te zetten? Ik wil het alvast meegeven met Cathy en Lieve, de coördinatoren van de volgende reis.
Katlijn (en Cathy voor de foto's)
*Lees over het korenproject van Marion Haak in Stemband, het tijdschrift van Koor en Stem, #5
Geen opmerkingen:
Een reactie posten